Последние посты

Толькі пра мову
22 сент., 15:57изменён
„Гэта я з табой вечарую…“ (Г. Бураўкін). Ёмістыя й вобразныя беларускія словы: імі можна замяніць шматслоўны выраз або нават сказ. Выпуск 2 (першы выпуск тут: https://t.me/pramovu/3227)
Толькі пра мову
21 сент., 14:50изменён
Расейскае слова „мир“ мае розныя значэньні. У беларускай мове яны перадаюцца рознымі словамі — мір і сьвет. У Міжнародны дзень міру ААН узгадаем і вытворныя ад іх беларускія словы.
Толькі пра мову
20 сент., 12:38
Часта пытаюцца, як па-беларуску правільна — суворы ці суровы? Адказваем.
Толькі пра мову
19 сент., 15:27
Хоць у ХХ стагодзьдзі русыцызм „ачаг“ зьявіўся ў беларускіх слоўніках, у беларускай мове яму спрадвеку адпавядаюць іншыя словы.
Толькі пра мову
19 сент., 08:25
переслано из @pramovu
19 верасьня 1991 году Вярхоўны Савет Беларусі прыняў гістарычныя рашэньні. Нацыянальныя сымбалі сталі дзяржаўнымі сьцягам і гербам, а беларуская дзяржава набыла новае годнае імя.



Толькі пра мову
18 сент., 15:47
Мы дамо, ямо — арыгінальныя і спрадвечна беларускія формы дзеясловаў даць і есьці.
Толькі пра мову
17 сент., 15:51изменён
Пытаць дарогі й дакладна разумець адказ нават тады, калі суразмоўца не суправаджае тлумачэньне жэстамі — жыцьцёва важны моўны навык. Кудою хутчэй ісьці — сюдою ці тудою? Леварýч і праварýч — ясна, а што такое паабáпал і ўлýкаткі? І ўвага: „паўз парк” ня тое самае, што „цераз парк“!
Толькі пра мову
16 сент., 16:12
Дзень цырульніка — нагода ўспомніць беларускія словы, патрэбныя ў цырульні (ці то ў барбэршопе, калі каму даспадобы).
Толькі пра мову
15 сент., 16:15
Нават у роднасных мовах падобныя словы могуць азначаць зусім рознае. Як беларускае слова вярзіла і расейскае „верзила“.
Толькі пра мову
14 сент., 16:45
Накоўдранік (або нагортка), наўлéчка й іншая пасьцельная бялізна — па-беларуску. Працяг у наступным допісе ↓




Толькі пра мову
13 сент., 14:11
Дзень нямецкае мовы, які адзначылі ў другую суботу верасьня, даў нагоду расказаць пра германізмы ў беларускай мове. Іх шмат!
Толькі пра мову
12 сент., 15:40
“За пчолкай — у мёд, за жуком — у гной”. Мудрыя беларускія прымаўкі
Толькі пра мову
11 сент., 16:20
Выбірайма дакладныя сынонімы: адкрываем сход і новую плянэту, але фортку адчыняем, а пляшку адкаркоўваем.
Толькі пра мову
10 сент., 17:00изменён
Кароткі лемантар на аснове поўнага беларускага кірылічнага альфабэту з спадарожнымі знакамі. Бацькі, выдрукоўвайце ў фармаце A2 і вывешвайце ў дзіцячым пакоі!(Файл для друку тут https://drive.google.com/file/d/15Uq8-EYvJICKlY2TySzSy2LBGvQI_7aO/view?usp=drivesdk)


Толькі пра мову
9 сент., 16:58
Пэрсанажы казак, перакладзеных на беларускую зь іншых моваў, маюць беларускія імёны.
Толькі пра мову
8 сент., 16:58
Прыназоўнікі — словы непрыкметныя, іх называюць службовай часьцінай мовы, але важна ўмець іх правільна ўжываць. Прыназоўнік па ў беларускай мове паводзіцца ня так, як „по“ ў расейскай.
Толькі пра мову
8 сент., 06:35
переслано из @pramovu
ОРША ці ВОРША?Прыстаўныя гукі — галосныя (амшара, ільвіца), зычныя (вока, вуда, Вольга) — праява мілагучнасьці беларускае мовы, „плаўнай зьмены зычных і галосных“ (Уладзімер Дубоўка).Прыстаўныя гукі нельга адкідаць ад беларускіх назваў, бо атрымліваюцца недарэчныя „Ожики“ замест нашых Вожыкаў (вёска пад Менскам).А назва гораду, пад якім войска гетмана Канстанціна Астроскага перамагло маскоўскіх агрэсараў 8 верасьня 1514 году, — унікальная: у ёй ажно два прыстаўныя.Паходзіць назва або ад старажытнага кораня рш- cа значэньнем ‘цячы’, або ад слова аршá 'балота з жалезнай рудой’.А пачатковыя зьбегі „Р + зычны“, і пачатковае О- не ўласьцівыя беларускай мове.Эвалюцыя гучаньня: Ръша > Рша > Орша > ВОРША.Так горад зваўся і афіцыйна ў эпоху беларусізацыі 1920-х.


Толькі пра мову
7 сент., 16:26
Досыць! і нават До! Годзе! А яшчэ — Квіта! (а ня „хопіць“) — эмацыйныя беларускія заклікі нешта спыніць.
Толькі пра мову
6 сент., 15:53
Беларускія словы прозьвішча і фамілія азначаюць ня тое самае, што падобныя да іх расейскія.
Толькі пра мову
5 сент., 16:38
Мілагучнасьць ня толькі паэтычная мэтафара. Гэта раўнамерная зьмена ў гукавой плыні зычных і галосных. Прыклад — устаўныя галосныя ў нязручных для вымаўленьня канцавых зьбегах зычных: тэатар, Слуцак.
