Latest posts
Aasoo - آسو
13 Nov, 09:32
خیابان از آنِ کیست؟ وقتی زندگی روزمره سیاسی می‌شود مریم فومنی در گفت‌وگو با یک جامعه‌شناس در ایران✍ شب‌ها پرچم‌به‌دست‌ها را می‌بینیم که میدان‌های اصلی شهر را اشغال می‌کنند. از آن طرف جوانانی را می‌بینیم که با سبک زندگی متفاوت در آن‌جاهایی که می‌توانند جمع می‌شوند. این نزاعی پیوسته است. از یک سمت مردم برای پیشبرد خواسته‌ها و نیازهایشان هر آن جایی که بتوانند یک قدم به پیش می‌گذارند و از سمت دیگر قدرت مستقر انواع مختلفی از شیوه‌های سلطه و کنترل را برای مصادره‌ی شهر به‌کار می‌گیرد. بعد از حمله‌ی اسرائیل و آمریکا، شاهد نزاعی چندوجهی و پیوسته هستیم. جنگ نتیجه‌ی سرراست و یکدستی در داخل نداشته است. می‌توانیم بگوییم در عرصه‌ی سیاسی موجب بسته‌شدن فضا و حمله‌ی حاکمیت به فضاهای سیاسی شده و در عرصه‌ی اجتماعی، به‌صورت نامنظم و نامتناوب، فشارهای هرروزه‌کمی کاسته شده.✍ در اواخر دهه‌ی هشتاد خورشیدی، در دوران جنبش سبز، یک دسته زندانی سیاسی جدیدی داشتیم که با بقیه متفاوت بودند. تا قبل از آن، قاطبه‌ی زندانیان سیاسی از جرگه‌ی فعالان و مبارزان سیاسی بودند، ولی از یک جایی به بعد، دموگرافی زندان نیز تغییر کرد. مردم کف‌خیابان هم بخشی از جمعیت‌زندان‌های ایران شدند. خاطره‌ای از یکی از زندانیان سیاسی به‌یادم می‌آید که می‌گفت فعالان جاافتاده‌ی سیاسی از این وضعیت چندان خشنود نبودند. رو به دستگیرشدگان کف خیابان می‌گفت: «آقا، زندان هم یک دیسیپلینی دارد. باید صبح زود بیدار شوید، ورزش کنید، جمع‌های کتابخوانی و مباحثه داشته باشید، برنامه‌ریزی کنید.» و آنها جواب می‌دادند که: «ما زندانیِ سبکِ زندگی هستیم، زندانی سیاسی نیستیم.»✍ من عمیقاً باور دارم اگر ساختار سیاسی نبود، مردم اصلاً به پوشش همدیگر توجهی نمی‌کردند. مسئله‌ی پوشش کاملاً مسئله‌ی دولت است، نه مسئله‌ی اجتماعی. به نظر من این مسئله از نیمه‌ی دوم دهه‌ی پنجاه دیگر حل شده بود. اما دولت پیاپی روی این شکاف سرمایه‌گذاری می‌کند که این دو را روبه‌روی هم قرار بدهد. فکر می‌کنم در نهایت هم موفق نمی‌شود، چون در سطح اجتماعی مسئله‌ی پوشش برای بخش بزرگی از جامعه‌ی ایران حل شده است و بسیاری از مردم به لحاظ ایدئولوژیک با هم مشکلی ندارند.@NashrAasoo 💭Telegraphخیابان از آنِ کیست؟ وقتی زندگی روزمره سیاسی می‌شوددر شرایطی که پس از جنگ، هر شب پرچم‌به‌دست‌های وفادار به حکومت در میدان‌های شهر جمع می‌شوند و هم‌زمان عده‌ی زیادی از مردم با پوشش و سبک زندگیِ متفاوت، هر جا که بتوانند، یک قدم پیش می‌گذارند، آیا خیابان و زندگی روزمره‌ی مردم عرصه‌ای برای مبارزه شده است؟ و آیا…Aasoo - آسو
13 Nov, 09:31
در شرایطی که پس از جنگ، هر شب پرچم‌به‌دست‌های وفادار به حکومت در میدان‌های شهر جمع می‌شوند و هم‌زمان عده‌ی زیادی از مردم با پوشش و سبک زندگیِ متفاوت، هر جا که بتوانند، یک قدم پیش می‌گذارند، آیا خیابان و زندگی روزمره‌ی مردم عرصه‌ای برای مبارزه شده است؟ و آیا همین زندگی روزمره می‌تواند به نیروی تغییر تبدیل شود؟ این پرسش‌ها را با یک جامعه‌شناس ساکن ایران، که خواسته نامش محفوظ بماند، در میان گذاشته‌ایم. او می‌گوید امروز در ایران مردم دیگر فقط شنونده و پیرو نیستند، بلکه با حضور در همه‌جای شهر به سبکی که دوست دارند، خود را ابراز می‌کنند، و حکومت می‌خواهد با تسخیر بدن‌ها و خیابان با مردم مقابله کند. او می‌گوید جامعه‌شناسیِ ایران هنوز این‌گونه به میدان آمدنِ مردم را درست درک نکرده و با چارچوب‌های مفهومی مستعمل مثل «ابتذال» و «جامعه‌ی توده‌ای» تحلیل و تحقیرشان می‌کند.aasoo.org/fa/articles/5467 @NashrAasoo 🔻Aasoo - آسو
10 Nov, 18:06
ارمنیان ایران، تاریخی که باید از نو بخوانیم سیروس علی‌نژادما اکنون با کتاب آقای صافاریان یک تاریخ واقعی از ایرانیان ارمنی یا ارامنه‌ی ایران در دست داریم که هرچند نامش را متواضعانه «مقدمه‌ای بر تاریخ ارمنیان ایران گذاشته اما بی‌رحمانه و با چشم باز همه‌ی دردها و رنج‌های آنان را در خود منعکس کرده است و اگر بخواهیم با آنان زندگی کنیم باید بر تمام رنج‌های گذشته‌شان مرهم بگذاریم و بدان‌ها امکان دهیم حداقل مانند بقیه در ایران احساس آسودگی کنند و امکان زندگی بهتری داشته باشند. هرچند دیگر تعداد زیادی از آنها در ایران نمانده‌اند. بنا بر آنچه صافاریان می‌نویسد از ۱۵۰ هزار ارمنی که در سال انقلاب ساکن ایران بودند، اکنون بیش از ۳۰ هزار نفر در ایران حضور ندارند. بقیه یا به گلندل (در لس‌آنجلس) رفته‌اند یا به ارمنستان و یا در دیگر نقاط جهان پراکنده شده‌اند. و این در مورد یک اقلیت بزرگ که در صد سال اخیر در همه چیز، از صنعت و هنر گرفته تا درستی و درست‌کاری، نمونه و پیشتاز بوده‌اند، برای ما هیچ مایه‌ی سرافرازی نیست.@NashrAasoo 💭Telegraphارمنیان ایران، تاریخی که باید از نو بخوانیم«اینک برای کدام زاری کنیم؟ برای گله‌های گوسفندانمان که به غارت بردند؟ یا حسرت کاسه‌ی دوغی؟ برای انبارهای گندممان؟ یا حسرت لقمه‌ی نانی؟ اینک از کدام عطش بسوزیم؟ کشت‌هامان که درویدند؟ یا ماندنمان در حسرت خوشه‌ای؟ برای کدام یک ضجه کنیم؟ ارابه‌هامان که سوزاندند…Aasoo - آسو
10 Nov, 18:03
«سرتاسر کتاب «تاریخ ارمنیان ایران»، نوشته‌ی روبرت صافاریان که از مهاجرت بزرگ دوره‌ی شاه عباس شروع می‌شود و تا امروز ادامه می‌یابد، مشحون از صحنه‌های دلخراش و دلتنگی‌های ویرانی است که خون به جگر خواننده می‌کند، و در عین حال او را از پایداری و جان سختی نوع بشر به شگفتی می‌اندازد. گذشته از رنج‌های بیرونی مهم‌ترین مبحثی که در بیشتر صفحات کتاب به چشم می‌آید، یک رنج درمان‌نشدنیِ درونی است که نامش وطن است؛ اینکه زندگی من در این خاک بگذرد، اما وطنم خاک دیگری باشد.»aasoo.org/fa/articles/5464 @NashrAasoo 🔻Aasoo - آسو
8 Nov, 17:11
پاسخ دادن به سؤالاتی درباره‌ی ایران ۱۴۲۰ برایم خیلی سخت است، پانزده سال دیگر هشتادوپنج‌ساله خواهم بود و نمی‌دانم آیا زنده خواهم بود و چه کاری می‌توانم انجام دهم. اما امیدوارم ایران ۱۴۲۰ را ببینم و با اینکه در هشتادوپنج‌سالگی خیلی از امکان‌ها محدود می‌شوند، در ساختن آن نقشی داشته باشم. وقتی به ایران ۱۴۲۰ فکر می‌کنم، دلم می‌خواهد صبح که از خواب بیدار می‌شوم، در آرامش و صلح باشم و نگران بی‌ثباتی، بحران و مسائل روزمره نباشم؛ اینکه خبر بد امروز چیست، چه بر سر زندگی روزمره‌ی ما آمده، اینترنت داریم یا نداریم، فیلترشکن داریم یا نداریم، می‌توانیم با خانواده‌مان در خارج از کشور یا با دوستانمان در ایران تماس داشته باشیم یا نه، چگونه باید به خیابان برویم و آیا لباسمان مناسب است یا نه، آیا برنامه‌ای که قرار است اجرا شود برگزار می‌شود یا لغو می‌شود.aasoo.org/fa/articles/5462 @NashrAasoo 🔻Aasoo - آسو
6 Nov, 09:46
سرزمین مادری و «خانه» را از دست دادن به چه معنا است؟ آیا معنای «غربت» تنها ترک کردن سرزمین مادری است یا می‌تواند هزار معنای پیچیده‌ی دیگر ــ از حس بیگانگی و از دست رفتن بخشی از هویت گرفته تا دلتنگی برای زبان و بوها و صداهای آشنا ــ داشته باشد؟ در دوری از وطن با انبوه خاطرات گذشته چه می‌کنیم؟ آیا فراموشی ناگزیر است و راه بقا چنگ زدن به خاطرات خانه است که بقا را ممکن می‌کند؟ این‌ها بخشی از مفاهیمی است که سنان انطون، نویسنده، شاعر، مترجم و منتقد ادبی در تازه‌ترین رمان خود به نام «درباره‌ی از دست دادن و اسطوخودوس» به آن پرداخته است. سنان انطون، خودْ این رمان را از زبان عربی به انگلیسی ترجمه کرده است و ترجمه‌ی انگلیسی کتاب در ماه مارس ۲۰۲۶ منتشر شد.aasoo.org/fa/articles/5463 @NashrAasoo 💭Aasoo - آسو
3 Nov, 14:08
رویاندن همدلی از دل تفاوت‌ها؛ اهالی ماگنولیا: آخرین رمان زویا پیرزاد بهروز اخلاقیمهم‌ترین تفاوت «اهالی ماگنولیا» با کتاب‌های قبلی پیرزاد شاید تغییر مکان ماجراهای کتاب باشد. برخلاف دو رمان قبلی که ماجرایشان در ایران و در فضا و موقعیت‌های بسیار نزدیک و آشنا برای خوانندگان داخل کشور می‌گذشت، رمان جدید به زندگی مهاجران اختصاص دارد: ایرانیانی که هر کدام به دلیلی از ایران رفته و در خیابانی به نام ماگنولیا، واقع در لندن، ساکن شده‌اند. این تغییر، به احتمال زیاد، نتیجه‌ی مهاجرت خود نویسنده به خارج از کشور و قرار گرفتن در فضایی کاملاً متفاوت است.@NashrAasoo 💭Aasoo - آسو
3 Nov, 14:06edited
انتشار رمان اهالی ماگنولیا را می‌توان یکی از مهم‌ترین رخدادهای ادبی ایران در ماه‌های اخیر دانست. وقتی نویسنده‌ای پرطرفدار پس از سال‌ها سکوت دوباره دست به قلم می‌برد و کتابی را روانه‌ی بازار می‌کند طبیعی است دوستدارانش در عطش آن باشند که سردرآورند در این فاصله‌ی طولانی چه در ذهن او می‌گذشته و او چگونه آن را بر صفحه‌ی کتاب آورده است.aasoo.org/index.php/fa/articles/5459 @NashrAasoo 🔻Aasoo - آسو
22 Sept, 11:50
داستان‌هایی که نشنیدیم آیدا حق‌طلب«باید «مراقب» می‌بودیم که جلوی در خانه‌ی مادربزرگ نیما همهمه نشود. نباید همه با هم سر یک ساعت مشخص می‌رسیدیم، نباید با صدای بلند می‌خندیدم یا همدیگر را با اسم کوچک صدا می‌کردیم، نباید جست‌و‌خیز می‌کردیم، نباید کوله‌پشتی روی دوشمان می‌انداختیم. اگر «گلشن توحید» قرار بود نامرئی بماند ما هم باید نامرئی می‌شدیم. حالا می‌دانم برای این که ما همان مهدکودک نامرئی را داشته باشیم حتماً عده‌ای از بزرگ‌تر‌ها بازخواست شده بودند، کسانی هر شب و هر صبح با هر زنگ دری پشتشان لرزیده بود، حتی کسانی شاید دستگیر شده بودند و به زندان افتاده بودند…»@NashrAasoo 💭Aasoo - آسو
22 Sept, 11:46
«ما مهدکودک معمولی نمی‌رفتیم، یعنی ثبت‌نام‌مان نمی‌کردند. ما بهائی بودیم. «گلشن توحید» می‌رفتیم. گلشن توحید مهدکودکی نامرئی بود، مثل سکوی ۹ و سه‌چهارم و قطاری که به هاگوارتز می‌رفت. فقط آن‌هایی که گلشن توحید می‌رفتند گلشن توحید را می‌دیدند، مهدکودکی که ساختمان نداشت، تابلو نداشت، شماره‌ی ثبت نداشت، معلم‌های مانتو و مقنعه‌پوش نداشت، دیوارهای رنگی و حیاط و تاب و سرسره نداشت اما آنجا به ما چیزهایی را که بچه‌های دیگر در مهدکودک‌های اسم و رسم‌دار یاد می‌گرفتند، آموزش می‌دادند تا از جامعه‌ای که ما را پس زده بود عقب نیفتیم، تا حذف نشویم، تا بیشتر از آنچه نامرئی بودیم نامرئی نشویم.»aasoo.org/fa/articles/5439 @NashrAasoo 🔻Aasoo - آسو
20 Sept, 19:28
جایی نزدیک بوی ماه مهر لیلی دیلمانچیزی به اول مهرماه نمانده است. ابهامی شبیه شهریور پارسال اما بیشتر و قابل پیش‌بینی‌تر. مغازه لوازم‌التحریر فروشی، ساعت شش عصر سوت و کور و بدون مشتری است، هر سال این روزها جای سوزن انداختن در آن نبود. فروشنده‌ای که همیشه پشت دخل بود و وقت جواب دادن نداشت حالا میان مغازه به تنها مشتری‌اش، دخترم کمک می‌کند دفتری با طرح مورد علاقه‌اش پیدا کند. می‌پرسم «این آرامشِ پیش از طوفانه؟ تا به حال این‌قدر اینجا رو خلوت ندیده بودم». می‌گوید «وضع مالی مردم خرابه، دستفروش‌ها هم زیاد شدن». برای اولین بار دلم برایش می‌سوزد. پیش‌ترها چندین بار وقتی ماشین را جلوی مغازه‌اش پارک کرده بودم دقیقاً چند دقیقه بعدش پیامک کشف حجاب برایم آمده بود و از آنجایی‌که ظاهری بسیجی‌گونه داشت و تقویم‌های جیبی با طرح قاسم سلیمانی و امثالهم می‌فروخت آن روزها باور داشتم یا خودش گزارش می‌دهد یا هم‌محلی‌هایش. اما از آنجایی که گویا دیگر از آن پیامک‌ها خبری نیست اصلاً از بی حجابی‌ام در مغازه‌اشAasoo - آسو
20 Sept, 19:24
«انگار شاهد نمایشی هزار پرده‌ایم. انگار همه‌مان خود میان این نمایش‌ایم. انگار ارتباط پرده‌ها را باید پیدا کنیم و پیش‌بینی کنیم که پرده‌ی بعدی چه صحنه‌ای را رقم خواهد زد و مثل سیاهی‌لشکری که باید خود نقش‌‌اش را پیدا کند مجبوریم به در و دیوار بزنیم و گلیم‌مان را از آب بیرون بکشیم. اگر برق و آب و گاز نباشد، اگر مدارس آنلاین شوند، اگر بنزین نباشد، و اگر هر اتفاق دیگری بیفتد خودمانیم و خودمان.»aasoo.org/fa/articles/5441 @NashrAasoo 🔻Aasoo - آسو
18 Sept, 15:35
یدالله ر‌ؤیایی، شاعر نامدار معاصر، شهریور چهار سال پیش در ۹۰ سالگی در پاریس درگذشت. این نوشته از طلائیه رویایی، برادرزاده‌ی اوست، با اقتباس از آنچه در مراسم درگذشت رویایی به یاد او گفته بود.«آیا آنچه با مرگ تو از من می‌گریخت؛ نامم نبود؟ که با تولدم از تو به من می‌رسید؟ آن لغت تنها که از لب تو می‌ریخت؟»aasoo.org/fa/articles/5440 @NashrAasoo 💭Aasoo - آسو
17 Sept, 12:12edited
آن شبِ شهریور در خیابان‌های تهران 🔻🔸 مهمانی یکی از بچه‌هاست. الناز هم اینجاست. از تجمع جلوی بیمارستان کسری آمده و حالش خوب نیست. تعریف می‌کند که جلوی بیمارستان گاز اشک‌آور زده‌اند و عده‌ای را کتک زده‌اند و گرفته‌اند و برده‌اند. می‌گوید یکی از مأموران امنیتی برای اینکه او را دور کند، محکم هُلش داده. شانس آورده سرش به بتن کنار خیابان نخورده. می‌دانستم دختری را به خاطر حجاب برده‌اند ساختمان وزرا و چند روزی در کما بوده، اما خبر نداشتم فوت کرده و قرار بوده جلوی بیمارستان چنین تجمعی باشد. کمی دلخور می‌شوم که بچه‌ها چرا به من نگفتند تا من هم همراه‌شان بروم دم بیمارستان، اما چیزی نمی‌گویم. شاید هم برای استرسِ دویدن در خیابان‌ها و تحمل گاز اشک‌آور و شنیدن صدای تیر زیادی پیر شده باشم. سال هشتادوهشت، آن‌همه بدوبدو کردم و فحش و شعار دادم، به کجا رسید؟🔸 گوشی‌ها را همراهمان نمی‌بریم. خانه‌ی سارا اطراف میدان فلسطین است و در قلب حوادث. قرار می‌شود هر اتفاقی افتاد، دوباره برگردیم همین‌جا. خیابانآسوآن شبِ شهریور در خیابان‌های تهرانمهمانی یکی از بچه‌هاست. الناز هم اینجاست. از تجمع جلوی بیمارستان کسری آمده و حالش خوب نیست. تعریف می‌کند که جلوی بیمارستان گاز اشک‌آور زده‌اند و عده‌ای را کتک زده‌اند و گرفته‌اند و برده‌اند.Aasoo - آسو
17 Sept, 12:10
دختری که کشته شده اسمش مهسا امینی است. خبر آمده که موقع خاکسپاری‌اش در کردستان، زنان روسری‌هایشان را برداشته‌اند و مردم شعار داده‌اند. می‌گویند دانشگاه هم شلوغ شده، اما خیابان‌های تهران هنوز ظاهر آرامی دارند.با شیدا در پارک هنرمندان قرار دارم. روی نیمکت‌های پارک می‌نشینیم. هر دو خشمگین هستیم و نمی‌دانیم چه می‌توانیم بکنیم. ناگهان تصمیم می‌گیریم پرفورمنسی اجرا کنیم. باید خیابان‌های تهران را خبر کنیم. از جلوی کافه‌ها و مغازه‌ها و کوچه‌های ایرانشهر رد می‌شویم و بلندبلند تکرار می‌کنیم: «به کدامین گناه کشته شدند... به... کدامین... گناه... کشته... شدند... به کدامین گناه...»aasoo.org/fa/articles/5436 @NashrAasoo 💭Aasoo - آسو
16 Sept, 10:15
از جنبش یک میلیون امضا تا خیزش ژن ژیان ئازادی کاوه کرمانشاهیدر فاصله‌ی میان کمپین و خیزش ژینا، درک جامعه از ستم‌های جنسیتی، طبقاتی، اتنیکی/ملی و جغرافیایی نیز در بستر جنبش زنان به‌تدریج گسترش یافت؛ تقاطع‌هایی که در خیزش ژینا از سطح بحث‌های نظری و درون‌جنبشی به میدان سیاست و اعتراض آمدند. این پیوند، دوگانه‌سازی رایج میان کمپین به‌عنوان حرکتی «لیبرال» و خیزش ژینا به‌عنوان حرکتی «رادیکال» را به پرسش می‌کشد. تفاوت در مطالبات، شیوه‌های کنش و میزان رادیکالیسم، افق مشترک ضدتبعیض و برابری‌خواهانه‌ی آنها را از میان نمی‌برد. ازاین‌رو، کمپین را می‌توان یکی از رشته‌های متعددی دانست که به بافت تاریخی خیزش ژینا پیوسته است، نه سرچشمه‌ی یگانه‌ی آن. بااین‌حال، نزدیکی این دو حرکت به معنای تضمین‌شدن یا بازگشت‌ناپذیری دستاوردهایشان نیست.@NashrAasoo 💭
A feedback bot for your channel — free
Followers write to the bot, you answer by reply, your account stays hidden. Created in one tap.
How it works →Related Channels
Other channels in the same section of the catalogue.
